میترسم، میترسم که دوباره تکرار بشه، مگه میشه دوباره تکرار بشه؟ آره! اگه آدمی به بدشانسی من باشه ممکنه دوباره تکرار بشه! خدایا فقط خودتو و انصافت! اون همه تلاشهایی که کردم کجا رفت؟ مگه نه اینکه گفتی تو تلاش کن باقیش با من؟ پس کو؟؟؟ اون عدالت کو؟ نیوتون! طبق قانون سومت،اون عکس العمل کو؟؟؟ حقم این نبود! میدانم که میدانی! باشه باز هم سکوت میکنم و تو خودم میریزم! اون موقع با خودم میگفتم آینده! درست میکنم در آینده! ولی الان شده همون موقع! همون آینده فرا رسید! پاهام میلرزه! میترسم دوباره تلاش کنم و باز سرم به سنگ بخوره! خیلی میترسم! اون دفعه خودم رو نباختم و گفتم مهم آینده است ولی الان! خدایا الان اگر ببازم میدونی که بدجور میخورم زمین! بد جور به خودم میبازم! فقط کمک کن! اون نور رو بهم نشون بده! سردرگمم! کمکم کن! مگه نمیگی حواسم به بنده هام هست؟ حواست به منم هست؟ به کار هام هست؟ اصلا حواست به دلم هست؟ گاهی اوقات احساس میکنم تو فقط خدای بقیه هستی! باشه! خدای بقیه باش! منم یک روز شکایت خداییت رو میکنم :'( اصلا چرا اینها رو مینویسم اینجا؟ متنفرم از همه چیز و همه کسو همه عالم :| ادامه مطلب

یک......................... یک و نیم................ دو ......................... دو و نیم................. دو و هفتاد و پنج.... شد که بگم سههه.... کامینگ سووون...... داره از آسمون تمام سختی ها و آسونی ها میباره! ای کاش که خوب بباره، با آهستگی... اصلا زندگی همینه (= به قول یک بزرگواری زندگی مثله یک پیانوست که دکمه های سفید مال شادی و دکمه های سیاه مال غم هاست اما وقتی میتونی آهنگ زیبایی بنوازی که هر دو رو با هم فشار بدهی! اصلا چه چیزی میتونه جلوی اینهمه امید رو بگیره؟ چرا من نه؟ لطفا ببار (: رو سر من ببار (: من احتیاج دارم به اینکه این تجربه ها رو کسب کنم (: تا بتونم رشد کنم (= من باید رشد کنم (: ولی لطفا اگر حین بارش، رعد و برق شد حواست باشه بهم که از ترس راه رو گم نکنم (= به امید اول خدا بعد خودت که میدونم با اینکه فاصله مون خیلی دورِ نزدیکه ولی یک هدف رو داریم، مرسی درونم(:ادامه مطلب

آن موقع ها یادت هست؟ کودکیمان را می گویم...شب های تابستان چه شوق و ذوقی داشتیم... پدر جای خواب همه را در حیاط خانه پهن می کرد و شب را زیر سقف آسمان صبح میکردیم. مشغول شمردن ستاره ها میشدیم و هر کداممان ستاره ای برای خودش داشت. هر شب ستاره مان را پیدا و از دیدنش ذوق می کردیم. ستاره پدر از همه بزرگ تر بود. ستاره مادر آن گوشه آسمان به سختی پیدا می شد، ستاره علی اما وسط آسمان پر نور بود و چشمک می زد...مثل خودش پر انرژی و دوست داشتی من اما کلی با آسمان کلنجار میرفتم تا ستاره ای زیبا تر پیدا کنم. آهان! سمت چپ حیاط کنار همان شاخه درخت سیب که باد برگهایش را به رقص درآورده است. ستاره کمرنگ و خجالتی ای است که گاهی خودش را پشت چند برگ قایم میکند. و به سمتی با خجالتی نگاه میکند. رد نگاهش را که گرفتم رسیدم به ستاره ای دیگر... سمت راست حیاط، کنار خانه ای سه طبقه با نمای آجری، یک ستاره پررنگ دیدم که در راستای ستاره ام بود و در کمال پررویی به ستاره ام چشمک میزد. ناخودآگاه اخم هایم در هم رفت.زیر نور مهتاب و ستارگان کنار پنجره طبقه دوم آن خانه سیاهی ای دیدم که دارد تکان میخورد، کمی دقیق نگاه کردم و دست ادامه مطلب

با همان "دوستت دارم" های لعنتی، در همان روز پنجشنبه همه چیز شروع شد. این جمله را میتوان از زبان هر کسی شنید. ولی تو هیچ وقت نگفتی دوستت دارم. یادم می آید روز های پنجشنبه به سرویسم دروغ میگفتم: " من با شما نمیام، باید برم خونه یکی از اقوامم واسه همین با اتوبوس میرم." و تا زنگ آخر میخورد زود تر از سیل جمعیت خودم را به درب مدرسه و هر چه زودتر خودم را به اولین اتوبوس میرساندم. به حالت تقریبا دو خودم را به خیابان میرساندم سپس به طرف چپ میرفتم. اگر به اولین اتوبوس نمیرسیدم، رویای دیدنت به هفته بعد منتقل میشد. گاهی اوقات وقتی به خیابان اصلی میرسیدم اتوبوس رو میدیدم که داخل ایستگاه بود و تنها شانسم این بود که از تو خیابان، من کارتم را در بیاورم تا به راننده بفهمانم که برایم بایستد. سوار اولین اتوبوس که میشدم باز کلی دعا میکردم تا تو به موقع به ایستگاه نزدیک مدرسه ات برسی. یکبار وقتی اتوبوس به ایستگاه رسید، با سیل جمعیتی از پسر رو به رو شدم که یکی یکی وارد اتوبوس میشدند، یقین داشتم که تو هم در بین آنهایی ولی نباید میگشتم. اگر حین گشتن با چشمانت رو به رو میشدم قطعا به فنا میرفتم. صندلی طرفی ادامه مطلب

راستش هول شدم،دست و پایم را گم کردم. بلند شدم. نگاهی دقیق کردم دیدم آشنا نیستند و ظاهرا شوخی هم ندارند. لبخند تصنعی زدم و مشغول جمع کردن کتاب هایشان که انداخته بودم زمین شدم و پس از تحویل کتاب ها زیر لب معذرت خواهی کردم و به راهم ادامه دادم. از آموزشگاه که بیرون رفتم سوار ماشین سفید رنگش شدم و بدون اینکه نگاهش کنم شروع به غر زدن کردم: "انقدر دیر اومدی که مجبور شدم تند تند بیام و خوردم به چند نفر! الان اگه دیر برسیم همش تقصیر توعه! حالا منم هر جا که خواستی بری و واست مهم بود معطل میکنم" هیچی نمیگفت. عصبانی تر از قبل گفتم: "چرا هیچی نمی...." وقتی صورتش را دیدم ماتم برد! لبخند تصنعی که آمیخته با شرم بود را نثارش کردم و گفتم "ببخشید اشتباه شد " مرد با حالت تعجب گفت "خدا بهش رحم کنه " با اکراه نگاهش کردم و از ماشین پیاده شدم. کمی منتظر ماندم که ماشینی مثل ماشین او جلوی پایم توقف کرد.با وسواس راننده را نگاه کردم و پس از اینکه مطمئن شدم خودش است سوار ماشین شدم. تا خواستم لب باز کنم، شاخه گل رز آبی را مقابلم گرفت و گفت " من واقعا شرمندم، کارام خیلی طول کشید " گل را از دستش گرفتم و بهش لبخند زادامه مطلب

تصمیمش را از خیلی وقت پیش گرفته بود.الان دیگر وقت تفکر و تردید نبود.بین مرگ و زندگی، اولی را انتخاب کرده بود. اما نه هر نوع مرگی! مرگ شرافتمندانه. تمام قوای بدنم رو جمع کردم تا طبق قولی که دادم مانع رفتنش نشوم. اما مگر میشد؟! جلوی آینه مشغول آماده شدن بود، نگاهش میکردم و بغض فرو می خوردم. کاپشنش را پوشید. بغضم ترکید و اشک هایی از سر دلتنگی بر گونه هایم جاری شدند. به صورتم نگاه کرد و با لبخند گفت: - باز که دارین گریه میکنین! با بغض گفتم: +گریه نکنم چه کار کنم؟ مانع رفتنت بشم؟ صدایش لرزید و گفت: -الهی قربونتون بشم، اجازه بدید با دل شاد برم. گفتم: +حیف بچه نداری که درکم کنی. خم شد و دستم را بوسید. وقتی قامتش را صاف کرد گوشه چشم هایش خیس شده بود. شالگردنش را مرتب کردم. از اتاق بیرون رفتیم، دم در ایستاد و مشغول بستن بند کفش هایش شد. محو نگاهش بودم که گفتم: تو کی انقدر بزرگ شدی که لباس رزم به جای لباس دامادی پوشیدی؟ گفت: -فقط دعا کن شرمنده نشم. +قطعا سرافراز میشی پسرم ، سلام من رو هم به حرم برسان. -فقط یک چیزی مادر، دعا کن بدون سر برگردم...ادامه مطلب

انقدر خودم رو مشغول درسم کرده بودم و نمره برام بالاترین ارزش رو داشت که از بعضی از سرمایه های زندگیم فراموش کرده بودم، سرمایه ای مثل چشم. که وقتی داخل پانسمان هست و نمیتونی ببینی و حتی غذا را هم خودت نمیتونی بخوری تازه میفهمی که چه عضو مهمی هست. خلاصه اینکه دیگه نمره آزمایشگاه جوشکاری واسم مهم نیست -_- چشمهام مهم ترند. امان از دست درسها که دارند گروهی حمله میکنند، از طرفی کارهای انتقال مطالب و امتحانات درسها ، و از طرفی هم پروژه که استارتش خیلی وقته زده شده. سرم شلوغه، کمک میخوام، بدتر از همه اینکه پول دادم و مقاله دانلود کردم و باز نمیشهههههه خدایا به امید خودت ادامه مطلب